ααααααα......

Μεταξύ μας
δεν υπάρχουν ψέμματα
ε;
Η αγάπη είναι περίεργη. Όσο αφήνεσαι τόσο αποκαλύπτεις. Και στην πρώτη αγάπη αποκαλύπτεσαι πολύ γι'αυτό σου μένει για πάντα εκεί να σε πονάει. Πληγώνεσαι ακόμα και αν εσύ την εγκατέλειψες, γιατί έρχεσαι για πρώτη φορά σε επαφή με το ίδιο το συναίσθημα.

Και όμως θέλεις ο άλλος να είναι δίπλα σου. Αναρωτιέμαι γιατί δεν νιώθουμε με τους φίλους την ταύτιση που παθαίνουμε με τον έναν που αγαπάμε. Ή πάλι δεν ξέρω, δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Καταλήγω: έτρεξα κάποτε μακριά από την αποκλειστικότητα που έγινε αποκλεισμός και πάλι την αναζητάω. Πλησιάζω κάπου που δεν ξέρω τι είναι. Και έχω μια αίσθηση πως είναι ωραία εκεί. Ζεστά, ηλιόλουστα. Μαζί με τους καιρούς, πάω και εγώ. Περιμένουμε το καλοκαίρι ακόμα σε αυτήν την πόλη που την έχει ξεχάσει ο ήλιος. Ψάχνω μια θάλασσα. Ήρθε η ώρα να κλείσω εισιτήρια.


πσ: η βουτιά από εδώ

ορθάνοιχτα τα μάτια

Μετά από πολύ πολύ καιρό και άρνηση ιντερνετική γράφω πάλι. Από άλλη πόλη, σε άλλους καιρούς. Είναι Σάββατο και είμαι σπίτι. Με χαρά άφησα να μου συμβεί το σημερινό. Ησυχία για λίγο στο μυαλό μου να έρθει, καλοδεχούμενα κακές σκέψεις να περάσουν, αρκεί να είναι δικές μου. Υπερπροβολή περιβάλλοντος। Μπορεί να καθιερωθεί σαν πάθηση; Σαν κρίση που σε υποβάλει ο οργανισμός σου όταν για πολύ καιρό έχεις περάσει λίγη ώρα μόνος.
Ακούω ένα τραγούδι που μιλάει για μια άυπνη πόλη και παύω να σκέφτομαι.


πσ: η εικόνα από εδώ