μια λέξη μια ταινία,να το ποστ

Elegy, μια ταινία της Isabel Coixet. Την είδα χτες. Η ιστορία απλή, καθηγητής/θεατρικός συγγραφέας στη Νέα Υόρκη γνωρίζει και ερωτεύεται (αμερικανοκουβανή) φοιτήτριά του. Η σχέση τους, το εγώ του, τα χρόνια της.
Είναι κάποιοι άνθρωποι, φοβερά έξυπνοι, τρομακτικοί γνώστες ποικίλων θεμάτων (τόσο που αναρωτιέσαι πώς κοιμούνται) που όμως διατηρούν μια γαλήνια ψυχραιμία και αυτοσυγκράτηση. Είναι ταγμένοι σε ένα ήθος που έφτιαξαν οι ίδιοι. Αυτό το ήθος έχει ο David Kepesh και περιέχει συγκινητικά ο Ben Kingsley. Μέσα στο όμορφο τοπίο της Penelope Cruz.
Αυτά για σήμερα.


αα! και πσ: η πανέμορφη από εδώ

αουτομάτ

Μια ελεγεία μυστική
μου σιγοψιθυρίζει
σ'άκουσα δεν σ'άκουσα
-μου λέει

Λόγια που ειπωμένα χάνουν τη δύναμή τους. Μαζί με λέξεις που κύματα τις παίρνουν μακριά. Γεμάτη ψίθυρους είναι η ζωή και εμείς ακούμε τις φωνές. Και αν μακρυγορούμε είναι γιατί βαυκαλιζόμαστε με την ίδια μας την ύπαρξη. Μα μπορείς να αγαπάς με συμφέρον; Μάλλον ναι. Όπως τα παιδιά. Αγαπούν για να υπάρχουν. Να σημειώνεις ό,τι περνάει από το μυαλό. Τα δάχτυλα, το μολύβι να κινείται χωρίς φίλτρο. Να συγκεντρώνεσαι μόνο σε αυτό που γράφεις και ό,τι γράφεις να είναι οι λέξεις που το μέσα προφέρει. Και ας μη συμφωνείς αργότερα με αυτά που έχουν αποτυπωθεί, αλλά κάπως καταλαβαίνεις το γιατί ειπώθηκαν. Και αυτό αρκεί μάλλον.

χαλό!

Και φτάσαμε εδώ μακριά. Ο χρόνος πάει και έρχεται. Γύρισα πίσω, μου φαίνεται.
Για να δούμε.. Η Αθήνα είναι μακριά, άλλες γλώσσες ακούγονται στο δρόμο, χιόνι πέφτει και εμείς δεν κρυώνουμε. Αλλάζουμε με βάση αυτά που συναντάμε. Νέο δέρμα καλύπτει το σώμα, δέρμα πιο ανθεκτικό.


Κάτι νέο έρχεται, να ΄μαστε εκεί να το δούμε...!!

καλό μήνα #2

Καλό μήνα να έχουμε! Ο Μάρτιος ξεκίνησε δειλά, η άνοιξη χοροπηδάει. Μισός χειμώνας, μισός άνοιξη αυτός ο μήνας. Θα βάλω μάρτη φέτος. Ξαναζώ τα παιδικά χρόνια και θυμάμαι μια φίλη μου στο δημοτικό που έβαζε και μια χρυσή κλωστούλα μαζί με την κόκκινη και άσπρη. Μ'άρεσε τόσο, σαν να έβαζε και τον ήλιο στο χέρι της. Το ίδιο έθιμο υπάρχει και στη Βουλγαρία. Με κόκκινη και άσπρη κλωστή φτιάχνουν τις μαρτινίτσα που τις κρεμάνε στα δέντρα. Είχα πάει στη Σόφια πριν 4 χρόνια, ήταν Πάσχα, με μια ομάδα αυστριακών φοιτητών. Εκείνοι ήταν εντυπωσιασμένοι από τη αναρχική γραφικότητα της πόλης, εγώ ένιωθα στο σπίτι μου. Μου θύμιζε μια Αθήνα που δεν πρόλαβα, πριν 30-40 χρόνια. Κοινή παράδοση, κοινή νοοτροπία έχουν τα Βαλκάνια και όποιος δεν το βλέπει να τον πάρει το ποτάμι.

πσ: lusine/two dots/άλγεβρα/britta johnson