αουτομάτ

Μια ελεγεία μυστική
μου σιγοψιθυρίζει
σ'άκουσα δεν σ'άκουσα
-μου λέει

Λόγια που ειπωμένα χάνουν τη δύναμή τους. Μαζί με λέξεις που κύματα τις παίρνουν μακριά. Γεμάτη ψίθυρους είναι η ζωή και εμείς ακούμε τις φωνές. Και αν μακρυγορούμε είναι γιατί βαυκαλιζόμαστε με την ίδια μας την ύπαρξη. Μα μπορείς να αγαπάς με συμφέρον; Μάλλον ναι. Όπως τα παιδιά. Αγαπούν για να υπάρχουν. Να σημειώνεις ό,τι περνάει από το μυαλό. Τα δάχτυλα, το μολύβι να κινείται χωρίς φίλτρο. Να συγκεντρώνεσαι μόνο σε αυτό που γράφεις και ό,τι γράφεις να είναι οι λέξεις που το μέσα προφέρει. Και ας μη συμφωνείς αργότερα με αυτά που έχουν αποτυπωθεί, αλλά κάπως καταλαβαίνεις το γιατί ειπώθηκαν. Και αυτό αρκεί μάλλον.