ακατάλληλο. μάλλον.

Σαν κάτι να αλλάζει.
Όπως εκείνη τη φορά στο νησί που στο περίπτερο πάνω από το ψυγείο των παγωτών το χέρι μου ψάρεψε για πρώτη φορά παγωτό καϊμάκι. Νομίζω τότε ενηλικιώθηκα. Γιατί πώς αλλιώς να εξηγήσεις, ότι μέχρι τότε λάτρευα όλα τα υπόλοιπα χωνάκια, ξυλάκια με τετραπέρατες δόσεις σοκολάτας, καραμέλας, βανίλιας και εκείνη την ημέρα πήρα το κυπελλάκι καϊμάκι με βύσινο, που μέχρι τότε μου θύμιζε εκείνο το καφενείο στο Χαλάνδρι, γεμάτο παππούδες, πήγαινε και ο δικός μου παππούλης εκεί.., με εκείνη την περίεργη λέξη κ α ϊ μ α κ ι, χώρια εκείνα τα διαλυτικά. Μαμά τι είναι καιμάκι; Καϊμάκι αγάπη μου, καϊ. Ε λοιπόν κάποια χρόνια μετά το πήρα το καϊμάκι και σιγά σιγά άρχισα στα χύμα παγωτά να διαλέγω γεύση γιαούρτι.
Και κύλισα στον βούρκο των ενήλικων.

Μια παρόμοια στιγμή και τώρα. Γύρισα αργά το βράδυ από τη δουλειά, στον δρόμο ονειρευόμουν τη στιγμή που θα απλωθώ στον καναπέ, θα ζεστάνω το φαγητό και θα δω ταινία. Όσο τσιρτσίριζε το λάδι στο ταψί άνοιξα τον σωλήνα και πέφτω σε ρεκομεντάισιο Φλέρυ Ντανωνάκη, πατάω και τριγυρνάω το φαγητό. Τελειώνουν τα ματόκλαδα της και πατάω το αλμπουμ Φλέρυ Ντανωνάκη στα Λειτουργικά του Μάνου Χατζιδάκι. Το πιάτο στο μεταξύ έτοιμο και ο δίσκος παίζει από το λάπτοπ. Τρεις φορές πήγα να αρχινήσω την ταινία, τρεις φορές δεν μου πήγε η ψυχή. Και έφαγα το πιατάκι μου στους ήχους των δυό. Και την ταινία ακόμα δεν την έχω βάλει ακόμα. Και μάλλον δεν θα την δω απόψε. Γιατί θα ακούω όλο το βράδυ Εκείνη και Εκείνον.

Και παφ σερβιρίστηκα άλλη μια δόση ενηλικίωσης.



πσ: η ομορφιά της από εδώ
πσ: για διάβασμα/για άκουσμα