η φάση μάλλον θέλει ψήσιμο

Υπάρχει μια δυσαναλογία.
Στο πόσο υμνείται ο έρωτας στα τραγούδια και πόσο ξενέρωτα είναι εκεί έξω. Τόσοι μα τόσοι άντρες χαρίζουν μουσικές τόσο τρυφερές, μας λένε πώς δεν ζουν χωρίς το κορίτσι τους, γράφουν πόσο η ζωή είναι γκρίζα χωρίς το βραδυνό της χασμουρητό και άλλα τέτοια. Και ρωτάω: αυτοί οι άντρες που είναι εκεί έξω; Δηλαδή ή όποιος άντρας είναι τρυφερός είναι τραγουδιστής (άρα πάμε στα ωδεία και τα στούντιο για τα εκκολαπτόμενα ωά) ή μας λένε ψέμματα, ώ ναι αυτοί οι άντρες έχουν βρει τον γυναικείο πληθυσμό και τον δουλεύουν ψιλό γαζί. Στην παράθεση αυτού του ερωτήματος που θα έλεγα σχεδόν με ταλαιπωρεί εδώ και κάποιες μέρες, προστίθεται ότι βέβαια το κοινό των εν λόγω αχαρακτήριστων δεν είναι μόνο γυναικείο. Να σημειώσω ότι επουδενί δεν αναφέρομαι σε τσίζυ μουσικές. Καλές και αυτές, αλλά εδώ το θέμα που καίει είναι άλλο.
Αυτοί οι άντρες που τα δικά τους κατάδικά τους βράδια τα περνούν ακούγοντας μουσική επί της ουσίας ερωτική, σηκώνονται οι ίδιοι άνθρωποι το επόμενο πρωί ή έχουν μεταλλαχθεί σε κάποιο είδος αποπροσανατολισμένου κάβουρα;



πσ: ο ανάλαφρος και η αλλόφρων από εδώ