ανίατη περίπτωση

Έστειλα τις προάλλες την πτυχιακή μου στην Τ. και μέσα μου ξύπνησαν μνήμες ολλανδικές. Γιατί πριν την στείλω, κάθισα και την χάζεψα. Ενάμιση χρόνο μετά. Η μνήμη μου, γνωστή και ως χρυσόψαρου είναι σαν ένα πανί λευκό, το γράφω, το τσαλακώνω, το χαιδεύω και στο πρώτο φύσημα, το πανί έχει ξαναβρεί την αρχική του κατάσταση. Και έτσι ζω το παρόν, και το παρελθόν κάπου στριμώχνεται σε μια ακαθόριστη γωνιά. Μένει μια αίσθηση η οποία θέλει λίγο λογοκρισία γιατί το υποσυνείδητο διαλέγει ό,τι το βολεύει να θυμάται. Ανάλογα την περίσταση, συνήθως όμως θυμάται κατιτί πιο πολύ τα δυσάρεστα. Περνούσα λοιπόν τις σελίδες, σελιιιιιδες γραπτού και ένα ερωτηματικό άρχιζε να διαγράφεται πάνω από το κεφάλι, καλά πότε τα έγραψα όλα αυτά; Και πού πήγε όλη αυτή η γνώση, η εμπειρία πού καταχωρήθηκε; Μαζί με το ερωτηματικό, παράλληλα ζούσα σε κύματα συναισθημάτων, αναμνήσεις των απανωτών καταθλίψεων και της απομόνωσης για το γράψιμο (καλά δεν ήταν μόνο το γράψιμο, ήταν η Ολλανδία εν γένει). Έχουμε και λέμε, πάνω ερωτηματικό, μέσα κύματα, παραδίπλα η θύμιση ότι τη μέρα, μα τη μέρα που παρέδωσα την πτυχιακή, μπήκαν στο σπίτι μου (στην Ολλανδια για να μην ξεχνιόμαστε) και μου έκλεψαν το τότε μακμπουκάκι μου. Ανάθεμα την τύχη μου, γιατί τύχη ήταν-

Μαζί λοιπόν με όλο αυτόν τον χωρικόπνευματικό κατακλυσμό στο σκολάρισμα του πιντιεφ, θυμόμουν ΚΑΙ εκείνο το όνειρο για την πτυχιακή παύλα διδακτορικό που μίκρυνε, μίκρυνε σε μια έρευνα που με παίδεψε, με χάωσε, με σιχάθηκε και την σιχάθηκα. Και μπορεί να ντράπηκα να την στείλω σε εκείνους τους εξαιρετικούς ανθρώπους που πήρα συνεντεύξεις, παρόλαυτα η έρευνα ήταν αμπσολούτ οκέι για το μάστερ. Στο τριγύρισμα λοιπόν μέσα στην πτυχιακή (είμαστε στο εδώ και τώρα πάλι) συνειδητοποίησα επίσης ότι με την εργασία αυτή μου ξεφούσκωσε όλο εκείνο το ενδιαφέρον για τον δημόσιο χώρο, ένα ενδιαφέρον που ζούσε μέσα μου αδιάκοπα τα προηγούμενα χρόνια (διπλωματικές, εργασίες, σκέψεις, πρότζεκτ, πτυχιακή). Ξεφούσκωσε αυτό, ήρθε και ένας τι να πω ανάδρομος Ερμής και αποφάσισα να το γυρίσω στο κορπορετ. Και από τότε κρίνω τις επιτυχίες μου ανάλογα με το σταντ του λογαριασμού στην τράπεζα.

πσ1: ας καταχωρηθούν τα παραπάνω σαν τις θύμισες ενός πρώην σκεπτόμενου κριτικού ανθρώπου, νυν γρανάζι του νεοκαπιταλισμού και συνένοχο στο όνειρο σπίτι-αυτοκίνητο-διακοποδάνειο. με τις υγειές μας.

πσ2: η εμπιστονύνη κερδίζεται και ο Steve Lambert κάνει τα δικά του