άσπονδοι σπόνδυλοι

Κάτι συμβαίνει όταν δέκα άνθρωποι έχουν δειπνήσει μαζί, πίνουν τα χωνευτικά ποτά τους, έχουν χαζολογήσει ευχάριστα και κάποια στιγμή σαν ένα πάγωμα στον χρόνο να συμβαίνει και δυο δυο τρεις τρεις έχουν κάνει μικρά εμπιστευτικά πηγαδάκια. Η ομιλία σιγανή, το σώμα χαλαρό, αγγίγματα και ύφη εξομολόγησης και περιποίησης. Βλέμματα ευθεία στα μάτια, ο ένας μιλάει στην εμπειρία του άλλου.

Οι άνθρωποι αυτοί οι δέκα μιλάνε για την πλάτη τους. Ο ένας λέει πότε πρωτοξεκίνησε, ο άλλος πότε έφτασε ο πόνος στο ζενίθ και οι άλλοι έχουν φτάσει σε θεραπευτικές μεθόδους, βγαίνουν τα κινητά, ανταλάσσονται τηλέφωνα χειροπρακτικών, οστεολόγων, ορθοπαιδικών. Καθείς με τη δική του εμπειρία, πόσο καλό έκανε, πόσο παίρνει, πόσο άξιζε η επένδυση. Αν τύχει και είναι καμιά δασκάλα γιόγκα στην παρέα αρχινά να δείχνει τη σωστή στάση του σώματος και να ψηλαφεί στον άλλο που είναι η δυσμορφία, κάποιος αρχίζει να τρίβει λίγο την πλάτη του άλλου και γίνονται αυτοί οι δέκα ένα.

Τι είναι η πλάτη και γιατί μας απασχολεί τόσο, εμάς αυτούς τους νεαρούς μεσόκοπους; Είναι η γενιά μας που ζει την αιώνια νιότη της, την καλοπερασμένη και αμολημένη σε κάθε είδους πάρτυ και την κατά περίσταση καταπόνηση που τα ακολουθεί ή ακόμα καλύτερα τα συνοδεύει; Είναι τα ταξίδια σε κακοφορμισμένα λεωφορεία, η ολονυχτία για την πτήση το χάραμα (άλλο δεν θέλαμε, ευκαιρία να μην πρέπει να κοιμηθούμε και να μπεκροπίνουμε μέχρι το πρωί), το μουσκεμένο μπουφάν που κάθεται στο ιδρωκοπημένο χτυπημένο στη μουσική σώμα, κάτι βουτιές σε νερά που ακόμα δεν έχουν πάρει τη θερμοκρασία του υπερίπταντος άερα; Είναι το συνεχές ξεπέρασμα των σωματικών ορίων που καθόρισε τα όμορφά μας εικοσάρικα χρόνια; Είναι κάτι που κουβαλάμε ως καρποί της γενιάς της αυτοπραγμάτωσης; Είναι που στηθήκαμε κάπως περίεργα και μεγαλώσαμε πάνω σε μια οκνηρή ραχοκοκκαλιά;
Πάντως είτε στις αυγές ή στα πατημένα των τριάντα μιλάμε για τους πόνους στην πλάτη μας και δεν είμαστε μόνοι.



πσ: η σκηνή από την τετραπέρατη Πίνα από εδώ