anfitriona

Χτες άνοιξα το σπίτι μου. Ήρθαν φίλοι, μαγειρέψαμε, ήπιαμε, γελάσαμε, βαρεθήκαμε, ακούσαμε μουσική και ιστορίες. Αφορμή, γενέθλια και καλωσορίσματα. Η θέση της οικοδέσποινας μου χαρίζει μια φοβερή έξαψη, γίνομαι αεικίνητη με όλες τις αισθήσεις σε υπερδιέργεση. Είναι όλοι καλά, έχουν όλοι να πιούν, έχει ζέστη, έχουμε πήξει στο τσιγάρο, θέλει κανείς νερό. Να νιώσω τι θέλουν οι αγαπημένοι πριν καν το πουν. Άχριστη λοιπόν υπεύθυνη της χαράς των φίλων, ζω την κάθε στιγμή φοβερά ενεργητικά, σχεδόν υστερικά. Και τα ποτήρια γεμίζουν, και το φαγητό φτάνει στο τραπέζι και όλα πάλι ξανά από την αρχή. Στο συμμάζεμα έκανα την εξής διαπίστωση- λατρεύω τα άπειρα μπουκάλια μετά από το δείπνο. Τα μαζεύεις, ίσα που χωράνε στη γωνιά που έχεις αρχικά υπολογίζει και στριμώξει, για να ανακαλύψεις άλλο ένα και άλλο ένα κρυμμένο πίσω από τις κατσαρόλες. Και κάνεις πολλαπλά την συγκινητική κίνηση, να σηκώνεις του μπουκαλιού στο ύψος των ματιών. Για να διαπιστώσεις- άλλο ένα άδειο.
Περάσαμε υπέροχα.


πσ: στα ισπανικά η οικοδέσποινα λέγεται anfitriona.
πσ: ο μάγειρας, ο κλέφτης, η γυναίκα του και ο εραστής της από εδώ