δε παμπλικ

Ένα τελευταίο τριγάρο πριν τον ύπνο.
Ο διαδικτυακός κόσμος έχει τους δικούς του κανόνες και ο βασικότερος είναι η απουσία κανόνων. Εχω δει βλογ τις τελευταίες ημέρες τελείως διαφορετικά μεταξύ τους, με μια ποικιλία γραφών και απόψεων όσων και οι φωνές που ακούγονται..γραπτά. Γραφτά, ημερολόγια, προσωπικές σκέψεις, βιώματα, δημοσιογραφικά άρθρα. Μια πολυφωνία, ένας κόσμος με απόλυτα δημόσιο χαρακτήτα, εκτός πραγματικού χώρου και χρόνου. Η ανταλλαγή, η σύγκρουση, η ελεύθερη έκφραση χωρίς λογοκρισία. Καμιά φορά σκέφτομαι μήπως έγω έχω μείνει πίσω. Γράφω για τον δημόσιο χώρο και τη σημασία του στην πόλη. Πόσο όμως αφήνομαι να γίνω μέρος αυτού του (πραγματικού) χώρου; Η συστολή είναι μεν αρετή θα πει κανείς, όμως η απομόνωση μήπως είναι όχι μόνο το αυγό των ανασφαλειών αλλά η αδυναμία αποδοχής των ατελειών; Του εαυτού και του Άλλου. Η δημόσια ζωή είναι αυτή που δεν βασίζεται στην οικειότητα, η κοινωνικότητα είναι κατανόηση των διαφόρων επιπέδων συσχέτισης με τους άλλους ανθρώπους. Από τις πολύ στενές σχέσεις, στις φιλικές, στον κύκλο των γνωστών, των ευρύτερων γνωστών και της επαφής με αγνώστους, ακόμα και της παθητικής συσχέτισης σε οπτικό ή ακουστικό επίπεδο. Φυσικά και δεν συμφωνούμε όλοι, φυσικά και δεν είμαστε ίδιοι. Διαφορετικά ενδιαφέροντα, καταβολές, απόψεις, προσωπικότητες, χρώμα μαλλιών και μήκος ποδιών. Κάπου διάβασα ότι από τότε που η ψυχή έγινε κάτι 'αυθύπαρκτο' που μόνο μέσω της απομόνωσης μπορεί να εκφραστεί απόλυτα, αντί να είναι το μέσο με το οποίο αντιλαμβάνεται κανείς το περιβάλλον και υπάρχει στην κοινωνία, χάθηκε η κοινωνικότητα και η ενεργή στάση στη δημόσια ζωή.
Το τσιγάρο έσβησε προ πολλού και οι δυνάμεις μου το ίδιο.
Καληνύχτα ή καλημέρα!



πσ: η εικόνα κάπου μέσα από εδώ