δεν έχω τίτλο(οοοοο)

Έχω να πω. Μ'αρέσει η Θεοδώρα Τζήμου. Μ'αρέσει να την ακούω. Έχει απίστευτη εκφορά λόγου, η άρθρωσή της είναι από τις σπάνιες, μιλάει με έναν τρόπο βαθύ, σαν να βγαίνουν από τα σωθικά της τα λόγια, λέξη λέξη. Ricordi mi. Μια ταινία για εσένα, αυτόν που κάθεται δίπλα σου. Απώλεια, μνήμη, η Αθήνα, οι ζωές μας, η αγάπη, η αλήθεια, πραγματικότητα, φαντασία. Θραύσματα εικόνων, χρόνων, προσώπων. Και είναι τόσα (πραγματικά τοοοοσα-που νομίζεις ότι η ταινία κρατάει 3 ώρες) αυτά τα θραύσματα που κάποιο θα τρυπώσει μέσα σου και την επόμενη μέρα ακόμα θα το σκέφτεσαι. Εγώ σκέφτομαι τη Φανή. Ο καθένας ό,τι μπορεί κάνει..

Για την ταινία η Στέλλα Θεοδωράκη (σκηνοθεσία και σενάριο) λέει:
'Στο Ricordi Mi ήθελα να συνδυάσω αυτούς τους δύο κόσμους της "πραγματικότητας" και του "φανταστικού", που τα σύνορα τους μπερδεύονται μέσα στον πόνο που νιώθουμε όταν χάνουμε ανθρώπους που αγαπάμε. Το φανταστικό το επεξεργάστηκα στην ταινία σαν ένα μέρος της πραγματικότητας. Προσπάθησα να του δώσω ένα ρόλο απελευθερωτικό. Να προσεγγίσω μια άλλη διάσταση της απώλειας. Αποτελούσε πρόκληση η σύζευξη αυτών των δυο κόσμων, τόσο από την πλευρά της αφήγησης, όσο και για το ύφος της ταινίας. Ένα είδος συμφιλίωσης με τα πράγματα που δεν κατανοούμε.'

Και εγώ δεν κατανοώ, η κάμερα στις συνεντεύξεις έπρεπε να κουνιέται τοοοοσο;


πσ: όταν βάζεις πολλααααα φωνήεντα προσθέτεις σε όόόόόόλα τόνους;