κορδόνια εποχών

Υπέροχο το κομμάτι Time Passing του Wim Mertens, από την ταινία 'The belly of an architect'. Δυνατή εισαγωγή και μια μελαγχολικά αισιόδοξη μελωδία στο πιάνο καθώς δένεται με τα πνευστά για να σε αφήσει απότομα. Σαν να πέφτεις από χέρια. Μια άηχη ανοιξιάτικη μέρα τον Ιανουάριο με ένα τσούξιμο στα μάτια από την προσπάθεια των βημάτων στην παραγωγική, αισιόδοξη μεριά της ζωής. Ο λήθαργος χτυπά την πόρτα και ενώ 'δεν πρέπει' αυτός κάπως βρίσκει τρόπο να τρυπώσει. Δυσκολία στις γρήγορες αλλαγές-όχι τις μεγάλες, τις γρήγορες, τις απροσδόκητες. Δένεσαι με τις συνθήκες, βρίσκεις ένα τρόπο να λειτουργείς, τον κατακτάς με κόπο και μετά κάτι συμβαίνει, χρειάζεται να πάρεις άλλες αποφάσεις, να συμμορφωθείς στις συνθήκες και μετά από ανάλυση (πραγματικών) δεδομένων να αλλάξεις τρόπο, δρόμο και κίνηση. Το ίδιο μου συμβαίνει με τα παπούτσια, έχω ελάχιστα. Δεν μπορώ να αλλάζω, όταν φοράω ένα, δένομαι με τη μορφή τους, την αίσθηση τους μέσα, τον τρόπο που υιοθετώ να τα περπατήσω, το ύφος που τους δίνω και μου δίνουν. Στιγματίζουν περιόδους στη ζωή μου, μπορώ να ανακαλέσω σημαντικά γεγονότα, ταξίδια, αισθήσεις σε συνδυασμό με τα παπούτσια που φορούσα. Επανάπαυση; Όταν πράγματα αλλάζουν θες να φοράς τα σωστά παπούτσια. Να κοιτάς κάτω και να βλέπεις τη νοητή συνέχεια του κεφαλιού σου. Το καθρέφτισμα της ανάγκης να τρέξεις όταν δοθεί το σύνθημα.



η φωτογραφία είναι από lookbook (βλ: απόλυτα ναρκισσιστικό σάιτ, σχεδόν παιδοφιλικό, από 14+ χρονα ανορεξικά πλάσματα που εντρυφούν στην avant garde πόζα)