αστέρια #2 αυτά που βλέπαμε

The stars, the moon, they have all been blown out
You left me in the dark
No dawn, no day, I'm always in this twillight
In the shadow of your heart
Μου σηκώνονται όλα όταν το ακούω. Ανατριχιάζω και ξεπουπουλιάζομαι.

Κατά τα άλλα, στρωμένη, να εξετάζω παρελθόν, παρόν και μέλλον μιας άλλης πόλης. Όταν γραφτεί και ο επίλογος θα είμαι πιο ήσυχη. Γιατί να τα κάνω όλα με πίεση; Όταν υπάρχει χρόνος επικρατεί η πλήρης χαλάρωση. Η χαλάρωση παίρνει τη μορφή ζαβολιάς με δόσεις ανήσυχης συνείδησης (δεν είμαστε και ζώα), ο χρόνος δεν σταματάει, τρέχει και ένας κύκλος ανοίγεται ενώ σφίγγει. Μέρες περνάνε, η ζαβολιά-έλα μωρέ ένα ποτάκι είναι και καταλήγεις να γυρνάς στις 5, ένα επεισόδιο-και τελειώνεις τη σεζόν, ένα τοστ-και να μη συνεχίσω πετάς αδειες συσκευασίες όλων των υλικών, μεγαλώνει σε σημείο να νιώθεις σαν να είσαι 5. Μόνο που δεν έχεις κανέναν να σε κηνυγάει παρα μόνο τον εαυτό σου. Άγνωστες λέξεις εμφανίζονται σε μορφή ιπτάμενου σκριν-σεϊβερ: συνέπεια, πειθαρχία, επιμέλεια. Και εσύ θες να κάνεις μόνο ζαβολιές γιατί ΜΟΝΟ αυτές έχουν πλάκα. Μέχρι που σου έρχεται ένα ντεντλαϊν κατακούτελα, η ημερομηνία που δεν ξέρεις από που να μαζέψεις και ναι!επιτέλους στρώνεις κώλο. Από την τρίτη μέρα και μετά συμβαίνει κάτι παράδοξο: έχει ΚΑΙ αυτό πλάκα! Για εκατοστή φορά στη ζωή μου αναρωτιέμαι: γιατί δεν άρχιζα τη γαμωεργασία νωρίτερα;;;;

πσ: ξέφυγε το ποστ από το θέμα και η υπερπαραγωγή των Florence πήρε άλλη διάσταση. παρακαλώ για κατανόηση. τέρμα διαλείμματος. και το φανταστικό παπί εδώ.